คำว่า "กิน" ใช้กับพระมหากษัตริย์ว่าอย่างไร
ดูเฉลย
เฉลย ข. เสวย
ราชาศัพท์ของ "กิน" สำหรับพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์คือ "เสวย" ส่วน "ฉัน" ใช้กับพระสงฆ์ และ "รับประทาน" เป็นคำสุภาพทั่วไป
หลักภาษา การใช้ภาษา และวรรณคดีไทยสำหรับครูภาษาไทย
ราชาศัพท์ของ "กิน" สำหรับพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์คือ "เสวย" ส่วน "ฉัน" ใช้กับพระสงฆ์ และ "รับประทาน" เป็นคำสุภาพทั่วไป
คำที่ถูกต้องคือ "อนุญาต" ไม่มีสระอิท้ายคำ เป็นคำที่เขียนผิดบ่อยมาก
ชื่อพืชที่ใช้ทำผัดกะเพราเขียนว่า "กะเพรา" ส่วน "กระเพาะ" เป็นอวัยวะ คนมักสับสนจึงเขียนเป็น "กระเพรา"
น้ำพริกที่ตำมาเทลงแม่น้ำย่อมละลายหายไป สำนวนนี้จึงหมายถึงการลงทุนหรือทุ่มเทไปกับสิ่งที่ไม่เกิดประโยชน์
พระเนตร หมายถึง ตา ส่วนหู คือ พระกรรณ จมูก คือ พระนาสิก และปาก คือ พระโอษฐ์
วิทยาลัยมาจาก วิทยา + อาลัย มีการเชื่อมเสียงสระ (สนธิ) ส่วนราชการเป็นคำสมาสที่ไม่มีการสนธิ ราชวังและพลเมืองมีคำไทยแท้ (วัง, เมือง) ประกอบ จึงไม่ใช่คำสมาส
"ฉันชอบครูที่สอนสนุก" มีอนุประโยค "ที่สอนสนุก" ขยายคำนาม "ครู" จึงเป็นประโยคความซ้อน ข้อ ก และ ข เป็นประโยคความรวม ข้อ ง เป็นประโยคความเดียว
นาฬิกาเป็นคำมูลหลายพยางค์ แยกพยางค์แล้วไม่มีความหมาย ส่วนโรงเรียน แม่น้ำ และไฟฟ้าเป็นคำประสมที่เกิดจากคำมูลสองคำรวมกัน